Jestem lekarzem. Nie potrafię powiedzieć czy typowym. Nie wiem czy są typowi lekarze. Wątpię, żeby byli. Myślenie o ludziach w kategoriach typowości nie jest bezpieczne, ponieważ zawsze zawiera dużo uproszczeń i właściwie zawsze „zaokrągla w dół” – to znaczy, że za cechy typowe często uważa się najgorsze przejawy tych, które występują w rzeczywistości.

Jestem lekarzem psychiatrą. To trochę gorzej niż być nietypowym. Czasem wydaje mi się, że część kolegów lekarzy nie uważa psychiatrów za prawdziwych lekarzy, tylko za dziwnych ludzi z innego świata. Kiedy indziej mam wrażenie, że koledzy psychiatrzy uważają, że tylko oni są naprawdę wrażliwi, w odróżnieniu od innych lekarzy. Oba te przekonania nie są prawdziwe. W każdym razie nie są na tyle prawdziwe, żeby warto się było nimi zajmować.

Jestem lekarzem. Mam obowiązek służyć. Czasem jest to proste i stanowi realizację powołania. Wierzę w powołanie. Jestem pewien, że coś takiego istnieje. Dotyczy ludzi z różnych grup zawodowych, ale także lekarzy. Ale służenie ludziom i powołanie nie wystarczają na cały czas. Pewnie nawet nie na większość czasu. Często więc jest mi trudno, nie radzę sobie, albo radzę sobie źle – to znaczy wybieram rozwiązania dla mnie akceptowalne, ale niemożliwe do przyjęcia dla pacjentów. Mimo wszystko nigdy nie stoimy – ja i pacjenci – po dwóch stronach czegokolwiek. A zwłaszcza nie stoimy po dwóch stronach barykady. Tylko, że całkiem często wydaje nam się, że stoimy.

Jestem lekarzem. Na tyle długo, że zdążyłem zebrać bardzo wiele złych doświadczeń (i wiele dobrych, ale złe były bardziej pouczające). Na tyle krótko, żeby jeszcze większość z nich pamiętać. Jesienią przyszłego roku minie 25 lat. Jestem lekarzem i chciałbym prosić swoich pacjentów i wszystkich innych pacjentów o wiele różnych spraw. Temu właśnie poświęcona jest ta część książki.